Woorden voor onderweg.

Hier verschijnen berichten die in verband met een Hulptransport zijn geschreven. Bent u hier terecht gekomen via het blog http://katwijkbelarus.nl dan weet u dat er vanuit Katwijk aan Zee jaarlijks hulpgoederen en ondersteuning naar Belarus wordt gebracht. Is dat niet zo, dan kunt u via bovenstaande link daar meer over lezen.

In 2016 schreef ik het onderstaande bericht. Maar het bleek niet gemakkelijk om gedachten te formuleren naar aanleiding van gebeurtenissen. Onderweg gebeurt er zoveel dat je er de rust niet voor vindt ze op papier te zetten. 
Ik heb nu een aantal gedachten vooraf aan het papier toevertrouwd. Die komen hier dan langzamerhand tevoorschijn. Tussendoor kan ik dan ook nog berichten toevoegen. In ieder geval is er dan iedere dag iets nieuws te lezen. Misschien ook te zien.
Ik schrijf alsof ik u, de mensen voor me heb in de Nieuwe kerk te Katwijk aan Zee. Zoals dat op een willekeurige zondagmorgen zou kunnen gebeuren. 

Tijdens de voorbereiding van een transport en de reis zelf is er soms van alles dat me bezighoudt. Niet dat dit altijd hoogdravende gedachten zijn. Maar ons doel met dit werk is natuurlijk niet alleen maar hulp brengen, of zelfs niet het Evangelie helpen verspreiden. Er is ook nadrukkelijk sprake van wederkerigheid. We worden als werkgroep ook aangesproken. Het is geen eenrichtingsverkeer. De ontmoetingen zijn ook voor ons gebeurtenissen met een meerwaarde. Laat ik het zo zeggen: een ontmoeting doet iets met je.

U kunt zich daar wel iets bij voorstellen. Vanmorgen kwam u die meneer tegen die u altijd vriendelijk groet als u de kerk binnenloopt. U weet zijn naam, u weet iets van zijn omstandigheden. Maar nu vertelde hij deze morgen aan u dat hij is ontslagen. U krijgt een gesprek over zijn werk en hoe moeilijk het zal zijn om op zijn leeftijd weer werk te vinden. En het komt op de situatie thuis. Ja hij kan nu zelf zijn vrouw helpen. Maar ja, er zijn ook nog kinderen thuis en een uitkering…

Ineens bent u betrokken in het leven van een ander. Uw pad werd gekruist door een mens wiens leven zomaar op z’n kop is komen te staan.

Wat u het meest trof was die ene uitspraak van de man, waarmee hij in zijn hart liet kijken. Wat zouden we toch moeten doen als de Heere niet beloofd had: Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding der wereld.

Ja, misschien bedacht u op de terugweg wel een plannetje om het gezin te helpen. Misschien maakte u wel een afspraak voor een bezoekje.

Maar het raakte u dat hij op God mocht vertrouwen. Het sloeg naar binnen zal ik maar zeggen. Dan heb je ineens huiswerk. Wat zou ik? En hoe zou ik reageren en eronder zijn? Misschien moest u thuis wel naar uw binnenkamer. Stil voor God.

Nou, u begrijpt me. Ik weet niet of het lukt, maar ik wil het proberen. Dan mogen we er met elkaar niet alleen naar kijken, maar ook proberen iets van te ontvangen. Want dat is dan de eerste gedachte. God zet de medemens op onze weg. Niet alleen opdat wij voor die ander de naaste zouden zijn. Maar hij/zij is ook voor ons de naaste, die God op onze weg plaatst. En de Heere wil ons ook in die ander ontmoeten.

Ik hoop dat ik u zo mag laten delen in wat en wie ik ontmoet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.