Shabbat.

Vandaag is het zaterdag. De rustdag van Israël, het uitverkoren volk van God. Het is de dag om steeds weer te leren dat het nalaten van zonde en kwaad in dit leven moet aanvangen. De eeuwige Shabbat. Loslaten van wat kwaad is en omarmen wat van God is, en dus goed.

Woorden voor onderweg, schrijf ik op deze plek. Dat is letterlijk zo. Ik ben als u dit leest samen met een groep mannen uit Katwijk aan Zee onderweg naar Belarus. en We hopen volgende week donderdag weer terug te zijn in Nederland. Maar het geldt ook van u/jou. Wij, mensen zijn onderweg. Van geboortedag naar sterfdag. Van kindsheid naar grijsheid. Van wieg naar graf. We zijn allen onderweg, zo zeiden de dominees vroeger nogal eens, naar de nimmer eindigende eeuwigheid. Je kunt ook zeggen we zijn onderweg naar de Rechterstoel van de Eeuwige God. Het klinkt vol verwachting als we zeggen: ik ben onderweg naar de dag van de openbaring van de kinderen van God. De kerk ziet uit naar Christus: Hij is onderweg te komen op de wolken van de hemel. Hij is onderweg te komen als rechter van levenden en doden.

Vorig jaar hebben we als Katwijkse gemeente in de prediking geluisterd naar het kleine boekje Habakuk. Daar gaat het in hoofdstuk 3: 13 over het uittrekken van de Heere tot bevrijding, verlossing van Zijn volk. Deze tekst koos ik in 2018 als reisthema. Wij reizen, maar de Heere is er ook op uit getrokken. Hij is naar deze wereld gekomen. Maar Zijn gekomen-zijn is ook een voortdurend komen. Tot op de wederkomst van Christus op de wolken. Hij trekt met ons mee, maar komt ons ook tegen, tegemoet. Dat is wat onze gangen door de tijd en de wereld bepaald. En ook bepalen moet. En ook bepalen wil. Daar moeten we even bij stilstaan. Even over nadenken. In Christus is Hij gekomen, maar Hij kwam in zoveel naar Israël. In de vaderen, in de vuur- en rookkolom, in de koningen, in het bijzonder koning David, in de profeten en in heel de cultus en eredienst. Het was allemaal zicht op Zijn komen. Hij is tenslotte gekomen in Zijn Zoon, onze Heere Jezus Christus. En hoewel de Heere nu weer bij Zijn Vader in de hemel is, is Hij toch altijd bij ons in de kracht van de Heilige Geest. En zo trekt Hij met ons mee.

Als we het spoor van God verlaten komt Hij ons tegen. In het groot en in het klein. In de wereld om ons heen, maar ook heel persoonlijk in ons eigen leven. Dat is misschien niet populair om te zeggen, maar wel eerlijk. God geeft ons niet zo maar over aan de verlorenheid. Hij wil niet dat we zonder Hem leven. Hij is eropuit ons te redden van de ondergang. En het is een zegen als we onder alles wat ons overkomt, ons buigen voor God. De wereld roept met een grote mond, als er al een God bestaat dan zou Hij toch anders moeten handelen. Hij zou ons voorspoed moeten geven en ons vrij moeten laten om te doen en te denken wat wij willen. Maar de Heere laat ons niet over aan de boosheid van ons hart. Want Hij weet dat we dan voor eeuwig ongelukkig zullen zijn, allerongelukkigst, rampzalig.

Tegelijk komt Hij vanuit Zijn toekomst op ons toe. De Heere Jezus heeft het aangekondigd en belooft: Ik kom weer tot u terug. Zoals Hij ten hemel is opgevaren, zo komt Hij ook eens op de wolken van de hemel terug tot ons. Door dat komen van God wordt ons leven bepaald. Alles in de wereld gebeurd onder het voorteken van de wederkomst van Christus. Ja ook alles wat gedaan wordt zonder enig besef van die wederkomst. Je kunt God niet wegdenken uit het leven! Je kunt leven alsof er geen God is, maar daarom is Hij er nog wel. De goden van de wereld zijn nietsen, zegt de Bijbel. Ze zijn er slechts in de gedachten van de mensen. Ze maken beelden van hun god, maar ze kunnen niet horen en niet zien. De Heere de God van Israël, de Vader van onze Heere Jezus Christus, Die heeft Zich in Zijn Zoon bewezen God te zijn. En Hij zal Zich bewijzen God te zijn als Hij komt om heel de wereld te oordelen.

Daarom spreekt Hij ons ook aan door Zijn belofte weder te komen op de wolken van de hemel! Hij wil dat we die belofte geloven en ons daaraan gewonnen geven, over geven. Heel de wereld is Zijn Rijksgebied. En hoezeer het nu ook nog in vijandige handen lijkt te zijn, toch is Hij Koning. En hoe meer we dat ontdekken, hoe meer oog we krijgen dat God ons daardoor leiden wil. En hoe meer we dat ontdekken hoe meer we ons daarin geborgen mogen weten. En dan verschrikt de dag van het oordeel ons niet, maar troost ons, omdat we mogen geloven dat Hij is uitgetrokken tot verlossing en heil. En dan blijven we niet stil zitten. Nee dan moet het gehoord worden: Jezus is Koning. En dan mogen we de dienst van Koning Jezus aanbevelen overal waar we gaan en komen.

Shabbat geeft ons aanleiding daar over na te denken. De verbondenheid met Israël leert ons uitzien naar de dag dat God alles zal rechtzetten. Dat antisemitisme zal ophouden en geoordeeld door de liefde van God voor Zijn volk. En dan zal Israël zijn naam eer aan doen. Het zijn Joden, dat betekent God-lovers. Dan zal uit de mond van Israël klinken: Lof zij het Lam (dat is Christus Jezus), dat onze zonden op Zich nam. Gij hebt ons Gode gekocht met uw bloed. En dan zal met Israël de gemeente uit de volken samen stemmen in het leid van Mozes en het Lam. Vrede zij de broeders, en liefde met geloof, van God de Vader en van de Heere Jezus Christus. De genade zij met allen die onze Heere Jezus Christus in onvergankelijkheid liefhebben. Amen. (Efeze 6: 23/4)
1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.