Contacten met de Russisch-orthodoxe wereld.

Als leden van de werkgroep Katwijk van Charité zagen we vaak een Orthodoxe kerk in de plaatsen staan, die we bezochten in Belarus. We kennen allemaal de orthodoxe kerk op de begraafplaats in Kobryn, bij het oude douaneterrein. Was er een feestdag op komst dan hoorden we de klokken, die van de toren uit bediend werden. Een kakafonie van bellen en belletjes. Een andere voor ons bekende kerk staat direct achter het kantoor en de winkel bij Valentina Yakubets. Was je daar op een feestdag, dan zagen we de trap voor de kerk vol met mensen staan.

En overal in Belarus verschijnen er nieuwe kerken met de bekende bolkoepels. De metropoliet van de Russisch-orthodoxe kerk (waartoe ook de Wit-Russische kerk behoort) meldde dat er jaarlijks 1000 nieuwe kerken worden gebouwd. Mogelijk gingen we ook naar binnen.     undefined                   

Dit interieur is heel anders dan dat van de eenvoudige kerkjes van de evangelie-christenen in Belarus. Daar herkennen we veel meer de eenvoud en soberheid, die ook de reformatorische kerken in Nederland kenmerken.

Dat geldt ook van de kleding van de voorgangers in de kerken. Op een bijeenkomst in een psychiatrische inrichting waar we hulp verlenen vanuit Katwijk, kwamen we een groep van de plaatselijke orthodoxe kerk tegen.

We ervaren als reformatorische christenen een grote afstand met deze orthodoxe christenen. Onbekend maakt onbemind. Is dat net zoiets als rooms-katholieke christenen? Als we met deze mensen in gesprek komen, horen we dat ook voor hen de communistische tijd een tijd van vervolging was. En dat veel priesters ook naar de kampen werden weggevoerd. Hun kerken werden afgebroken. Maar spreken we met onze Evangelie-christen vrienden, dan zeggen zij vaak dat het geloof van orthodoxe mensen niet zo veel voorstelt. En dat het vaak slechts vormendienst is.

We zien wel dat orthodoxe gelovigen zich ook inzetten voor medemensen in nood. Het evangelie van Christus spreekt ook hen aan om uit te gaan in de heggen en steggen. Zouden we niet eens met hen in gesprek moeten komen? Een aantal jaar geleden kwam deze vraag al eens boven op bijeenkomsten van onze stichting. En een van de belangrijkste instellingen in Belarus waarmee we veel samenwerken is “Miloserde” in Kobryn. En “MIloserde” is van hetzelfde woord afgeleid als “Charité”. Het komt allebei van het Bijbelse Woord: Genade of Barmhartigheid.

In gesprekken met Valentina Yakubets kwam de plaatselijke voorganger wel eens ter sprake. Ook de kerkgang van Valentina. En de verschillende kerkelijke feestdagen waarop ze zeker de diensten bezoekt. Drie lange kerkdiensten van 3 a 4 uur in één etmaal. De vastenperiode en de aandacht voor de weeskinderen in tehuizen met de kerkelijke feestdagen. De kerk zorgt voor de adressen en “Miloserde” voor een pakket. De plaatselijke politieagent helpt met de bezorging.

Zo kwam het ook tot een ontmoeting. Ik had gewoon gevraagd zouden we elkaar eens kunnen ontmoeten. Nee dat werd nog geen theologisch gesprek. Maar ik had nog wel een stapel uitgaven van het Griekse Nieuwe Testament, en die kunnen misschien gebruikt worden op de opleidingsschool voor priesters. En we hebben elkaars gezicht gezien en via de tolk een gesprek gehad over de moeilijkheden en zorgen die er zijn met betrekking tot ouderen en gehandicapten in de gemeente van Kobryn. Hij zag er die middag in ieder geval wel benaderbaar uit. En aan de keukentafel bij Valentina zal er vast wel weer eens een gesprek komen. Dat het niet gemakkelijk zal zijn is me inmiddels wel duidelijk geworden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.