Alles met betrekking tot Wit Rusland en de humanitaire transporten

Dat is natuurlijk een onmogelijke zin. En toch is dat hoe we de wereld ervaren. Hij is wel groot. Het zijn duizenden kilometers die je moet afleggen om van pool tot pool te komen. Een reis vanuit Nederland naar Belarus met een vrachtwagen neemt 2 dagen in beslag. Terug dus ook. Vanuit Katwijk naar de hoofdstad Minsk is 1.800 km. Dat lukt met een vrachtwagen maar net in 3 dagen. En dan moet je niet te lang bij de grens worden opgehouden.

Tegelijkertijd hebben we voortdurend contact. Als u met ons hebt meegelezen, dan bent u natuurlijk gefopt. Ik heb thuis voor iedere dag een stukje geschreven en die in de wachtrij gezet. Iedere dag verscheen er weer één. Maar tegelijkertijd kunt u via ons blog alles volgen. En we hebben allemaal wel iedere dag even met thuis contact gehad. We ervaren de grote afstand en toch is er dagelijks contact. Dan is het ineens een kleine wereld. De draaischijftelefoon van 20 jaar geleden in het hotel was een ramp. Allemaal in de rij wachten om even te bellen. En dat deed je niet iedere dag, want dat kostte nogal wat.

Ik moet denken aan wat we lezen in Handelingen 20 over het afscheid van Paulus en de ouderlingen van Efeze. Hij heeft er behoefte aan hen nog eenmaal te zien. Hij zegt hen dat hij weet, dat het de laatste keer is dat ze elkaar ontmoeten. De brief in de Bijbel aan deze gemeente heeft Paulus geschreven uit de gevangenis in Rome. Over de Romeinse heerbaan ging een van Paulus’ vrienden, Tychikus, naar Efeze en bracht de brief. En dan worden door hem ook de groeten overgebracht. Heel persoonlijk. Die staan niet in de brief, zoals dat in andere brieven wel voorkomt. Er is een hartelijke band gegroeid met de gemeente en met sommige broeders en zusters in het bijzonder.

Als we daar over nadenken, moeten we wel constateren dat de grote wereld toen heel wat groter was als vandaag. De reis van Rome naar Efeze 2000 km met de auto en een stukje met de pont. In die dagen ging het voor een groot deel met de boot en verder te voet. We zullen toch wel moeten denken aan een reis van een maand. En dat kon alleen van juni tot en met oktober. De andere maanden van het jaar werd er niet gevaren vanwege de gevaren.

In onze beleving is de wereld klein geworden, men spreekt van “global village”, een wereldwijd dorp.

Maar de mensen nú ervaren nog steeds, net als toen Paulus, verdriet als ze van elkaar afscheid moeten nemen. Dat is altijd weer de ervaring die we op woensdag tijdens de terugreis opdoen. De spanning van de grens is voorbij. We rijden door het eindeloze, vlakke landschap van Polen. Natuurlijk we gaan weer op huis aan. Maar de verbondenheid met de mensen die we achterlaten, in een onvrij land met heel veel problemen, is groot.

We gaan weer onafhankelijk van elkaar onze weg. In Nederland en in Belarus.

Maar nu het bijzondere! Het uitzonderlijke! Het onbegrijpelijke! Maar toch zo ware Woord: God, de Heere is Koning over de hele aarde. (Psalm 47) Over de grote wereld en over de kleine wereld. En Christus heeft ons gezegd: En Jezus kwam naar hen toe, sprak met hen en zei: Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde. Ga dan heen, onderwijs al de volken, hen dopend in de Naam van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest, hun lerend alles wat Ik u geboden heb, in acht te nemen. En zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld. Amen. (Mat. 28 het slot)

Het is wel eens moeilijk de dingen dan weer los te laten. Maar juist het ondersteunen van het missionaire werk in een ver land, leert ons dat het niet van ons afhankelijk is. We mogen een bijdrage leveren, maar zelf vallen we er tussenuit. De Heere is Koning. Hij leidt Zijn gemeente, hier en daar. Hoe groot of hoe klein wij de wereld ervaren, voor Hem is het niet een speldenprik in het heelal, maar de aarde die Hij de mensen heeft gegeven en Zijn ogen gaan over heel de aarde. Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. (Joh. 3: 16)